Maskat coraz bliżej metra

Podczas oficjalnej wizyty sułtana Hajsama ibn Tarika w Paryżu podpisano pakiet dwunastu porozumień i memorandum dotyczących współpracy gospodarczej między Omanem i Francją. Jednym z najważniejszych dokumentów z punktu widzenia sektora transportowego jest memorandum zawarte pomiędzy omańskim Ministerstwem Transportu, Komunikacji i Technologii Informacyjnych a francuskim Ministerstwem Transportu. Obejmuje ono współpracę w zakresie rozwoju logistyki, infrastruktury portowej oraz projektu metra w Maskacie.

Choć strony nie ujawniły jeszcze szczegółów technicznych ani harmonogramu inwestycji, podpisane porozumienie stanowi pierwszy tak wyraźny sygnał politycznego wsparcia dla projektu ze strony Francji. W praktyce może ono otworzyć drogę do udziału francuskich firm w przygotowaniu i realizacji jednej z największych inwestycji infrastrukturalnych w historii Omanu.

Projekt wraca po latach

Pomysł budowy metra w Maskacie nie jest nowy. Pierwsze koncepcje powstały ponad dziesięć lat temu, gdy władze sułtanatu rozpoczęły prace nad stworzeniem nowoczesnego systemu transportu publicznego dla szybko rozwijającej się stolicy. W 2014 roku przedstawiono wstępne założenia zakładające budowę dwóch linii o łącznej długości około 50 kilometrów, które miały połączyć międzynarodowe lotnisko z najważniejszymi dzielnicami miasta oraz rozwijającymi się centrami biznesowymi.

Projekt został jednak odłożony na dalszy plan po załamaniu cen ropy naftowej, które wymusiło ograniczenie wydatków publicznych. Rozważano także tańsze rozwiązania, takie jak lekka kolej miejska czy system szybkiego tramwaju, jednak ostatecznie żadna z koncepcji nie weszła w fazę realizacji.

Obecnie inwestycja ponownie znalazła się wśród priorytetów władz. Jest to element realizowanej strategii Oman Vision 2040, której celem jest dywersyfikacja gospodarki, rozwój nowoczesnej infrastruktury oraz zmniejszenie uzależnienia kraju od dochodów z eksportu ropy naftowej.

Stolica bez transportu szynowego

Maskat pozostaje jedną z największych stolic państw Zatoki Perskiej, która nie posiada systemu transportu szynowego. Rozwój miasta przez dziesięciolecia opierał się przede wszystkim na rozbudowie sieci dróg i wykorzystaniu samochodów prywatnych. Wraz ze wzrostem liczby mieszkańców oraz rozlewaniem się zabudowy coraz większym problemem stają się jednak korki i wydłużający się czas podróży. Budowa metra ma stać się podstawą nowoczesnego transportu publicznego w aglomeracji. Nowy system ma poprawić mobilność mieszkańców, ograniczyć kongestię oraz zwiększyć atrakcyjność inwestycyjną stolicy.

Podpisane memorandum może również oznaczać większe zaangażowanie francuskiego sektora kolejowego w rozwój infrastruktury transportowej Omanu. Francja należy do światowych liderów w projektowaniu i budowie systemów metra, a tamtejsze przedsiębiorstwa posiadają bogate doświadczenie zdobyte zarówno w Europie, jak i na Bliskim Wschodzie.

Naturalnym kandydatem do udziału w projekcie jest Alstom, który dostarcza tabor, systemy sterowania ruchem oraz wyposażenie dla sieci metra m.in. w Paryżu, Rijadzie, Dubaju czy Montrealu. Duże doświadczenie w regionie posiada również Systra, specjalizująca się w projektowaniu i zarządzaniu inwestycjami transportowymi.

Na obecnym etapie nie poinformowano jednak o wyborze partnerów przemysłowych ani modelu finansowania inwestycji. Memorandum tworzy jedynie ramy współpracy między obu państwami i może ułatwić francuskim przedsiębiorstwom udział w kolejnych etapach przygotowania projektu.

Kolejny projekt szynowy w Zatoce Perskiej

Jeżeli inwestycja zostanie zrealizowana, Oman dołączy do grona państw Zatoki Perskiej rozwijających transport szynowy. Metro funkcjonuje już w Dubaju, Dosze oraz Rijadzie, a kolejne projekty przygotowywane są m.in. w Kuwejcie i Bahrajnie. Równolegle rozwijany jest także projekt GCC Railway – sieci kolejowej, która ma połączyć wszystkie państwa Rady Współpracy Zatoki Perskiej.

Podpisane w Paryżu porozumienie nie oznacza jeszcze rozpoczęcia budowy metra. Jest jednak jednym z najważniejszych sygnałów od wielu lat, że projekt przestaje być wyłącznie koncepcją urbanistyczną i stopniowo przechodzi do etapu międzynarodowej współpracy oraz przygotowań inwestycyjnych. Dla Omanu może to oznaczać początek największej transformacji transportu publicznego w historii kraju.